Papieren rompslomp

Vol goede moed reisde ik afgelopen maandagochtend af naar Lomé. Op maandag is Alex vrij en aangezien Neline de fles krijgt hadden we besloten haar thuis bij papa te laten. Het idee was om eerst naar de ‘service de passeports’ te gaan om de aanvraag van een nieuwe verblijfsvergunning af te ronden. Vervolgens hoopte ik naar de Ghanese Ambassade in Lomé te kunnen om een visum te regelen voor Ghana waar we DV 15 december heen hopen te gaan voor de aanvraag van Alex’ visum en Nelines paspoort.

Het liep allemaal een beetje anders. Omdat het ruim twee maanden geduurd heeft voor we de benodigde documenten hadden was inmiddels mijn oude verblijfsvergunning verlopen. In dat geval moet je dus eerst een Togolees visum van één maand aanvragen. Als er geen kopie van dit visum bij je aanvraag voor je verblijfsvergunning  zit wordt hij niet in behandeling genomen. Vorig jaar kon ik dat visum nog dezelfde dag ophalen. Helaas kon dat niet meer. Dus ik moest mijn paspoort inleveren en de volgende dag na drie uur terugkomen om het op te halen. Dat betekende dus helemaal terug naar Atakpamé (160km) om de volgende dag terug te komen! Samen met Yema, een trouwe vriend en broeder die me op z’n motor overal heen brengt en die mee was gegaan, besloten we eerst langs te gaan bij de Ghanese ambassade om te vragen of ik de aanvraag voor het visum daar alvast zou mogen invullen zodat Yema daar de aanvraag vervolgens zou kunnen afronden. Maar daar was geen sprake van. Bovendien kunnen visa alleen ‘s ochtends aangevraagd worden. Dus toen met lege handen terug naar Atakpamé. Redelijk snel vond ik een taxi die alleen nog even wat bagage op moest halen voor een van de passagiers. Dat bleek meer dan 700 kg (!) bevroren vis te zijn en al na ruim 300 kg was het duidelijk dat wij er niet meer bij konden. Dus weer terug om een andere taxi zoeken.

De volgende dag ben ik, deze keer mét Neline, terug gereisd naar Lomé waar ik zonder veel problemen mijn paspoort kreeg. Vervolgens ben ik gaan logeren bij Alex’ zusje in Gbossimé, zodat ik de volgende morgen mijn Ghanese visum aan kon vragen. Gbossimé betekent: slapen op de grond wat zowel Neline als haar moeder niet al te best verging. Precies om 8 uur waren we bij de Ghanese Ambassade. Ik dacht dat ik goed voorbereid was gekomen. De dag ervoor waarschuwde een dame me, die net zelf een Ghanees visum had aangevraagd, dat ik vooral moest zorgen de gegevens van twee contactpersonen in Accra te hebben en een kopie van mijn vaccinatieboekje. Maar, echt waar ongelooflijk!, natuurlijk konden ze iets vinden wat nog ontbak. Op de aanvraag had ik bij ‘beroep’ ‘missionaire’ ingevuld en dus vroegen ze mij een brief van de kerk die bevestigt dat ik inderdaad als missionaire met hen verbonden ben. Tot nu toe kan ik me hierover verbazen. Waarom hebben ze dat nodig als ik gewoon als Nederlandse naar de Nederlandse Ambassade van de regio wil?

Maar goed, het is beter maar geen vragen te stellen en gewoon het gevraagde papiertje te brengen. Zo’n verklaring zat tussen de documenten van de aanvraag van mijn carte de sejour. Dus besloten we terug te gaan naar de service de passports om te vragen of ze mijn aanvraag even op wilden zoeken zodat ik die brief kon kopiëren.  Gelukkig vond de leidinggevende dit goed en hebben ze ruim 10 minuten gezocht naar mijn folder. Yema mocht dit formulier voor mij gaan brengen en ook mag hij over 3 dagen mijn paspoort voor me ophalen. Dus ik hoefde niet nog een keer met Neline, achter op de motor, dwars door Lomé over de vaak onverharde wegen vol met kuilen.

Uiteindelijk konden we rond 12 uur terug naar Atakpamé  waar we gezond en wel aan mochten komen. Moe, maar dankbaar. Dankbaar dat ik dit keer een verblijfsvergunning voor 3 jaar aan kon vragen! Dankbaar voor vrienden als Yema die me, elke keer als ik weer bang was dat zijn motor ging slippen in het mulle zand, wees op Jesaja 30:15. Dankbaar dat ik hier in Togo mag zijn waar ik, tijdens die lange taxi-ritten, mooie gesprekken mag hebben met medepassagiers. Dankbaar voor Gods bewaring en voor Neline die nu vermoeid maar gezond licht te slapen. En dat gaan ‘pappa en mamma Neline’ nu ook doen!

Comments are closed.