Alex en Wijneke

Alexandre (Komlan Mawouna) Kanri  &  Wijneke (Wijna Geertruida) Vermeer

 

Voor meer informatie over Alex, Wijneke en de kinderen verwijzen wij u graag naar www.zendingintogo.nl.

 

Alex is in mei 1965 geboren te Atakpame, ongeveer 160 km ten noorden van Lomé, de hoofdstad van Togo. Hij is de oudste van 11 kinderen en zoon van een Rooms Katholieke moeder en een vader die animist was. Rond 1987 kwam hij voor het eerst in contact met het Bijbelse Evangelie. Niet heel lang daarna besefte hij dat hij zijn zonden moest belijden en geloven in Jezus Christus als zijn persoonlijke Zaligmaker. Het bracht een grote verandering teweeg in zijn leven, die niet onopgemerkt bleef in zijn omgeving. In 1988 gaf zijn vader (toen zelf nog animist) Alex een Bijbel in het Ewe, en gaf hem de raad: “Sommige stappen in je leven moet je niet half nemen, maar daar moet je in volharden!” Een van de grootste gebeurtenissen in Alex leven was de bekering van zijn vader die, enkele jaren voor zijn overlijden, tot geloof in de Heere Jezus kwam.

Rond 1993 ontstond de eerste gemeente van ‘Les Eglises de la Grace en Christ du Togo, en Alex is daar nu inmiddels jaren ouderling. Voor zijn levensonderhoud werkt Alex als leerkracht op de bibliotheek in het gemeentehuis van Atakpame. In 1995 trouwde hij. Kort na hun huwelijk bleek dat zijn vrouw een chronische ziekte had. Alex’ eerste vrouw overleed in 2005 op 32-jarige leeftijd.

Wijneke Vermeer is geboren in 1973 te Rotterdam. Ik groeide op in een Oud Gereformeerd gezin. Na de HAVO ben ik de opleiding tot anesthesie medewerker gaan volgen in het Ikazia Ziekenhuis. Na daar een aantal jaren gewerkt te hebben en na een periode van heel veel problemen in de kerk waarin ik opgroeide, wilde ik op zoek gaan naar een gemeente waar het Evangelie duidelijk gepreekt werd. Ik verlangde ernaar te mogen zeggen dat ook ik persoonlijk écht een Christen zou mogen zijn. In 1996 vertrok ik naar Engeland waar ik begon aan de opleiding tot verpleegkundige. In deze tijd ben ik me heel erg bewust geweest van Gods leiding. Kerkelijk kwam ik terecht in een ‘Grace Baptist Church’ te Chesham in Buckinghamshire. Drie maanden na mijn aankomst in Engeland sprak de Heere tot mijn hart met de woorden van Romeinen 5:8: “Maar God bevestigt Zijn liefde jegens ons, dat Christus voor ons gestorven is, als wij nog zondaars waren.” In totaal ben ik vijf jaar lid geweest van deze gemeente, en ook legde ik in deze tijd de eerste contacten in West Afrika. In 1998 ging ik voor het eerst naar Benin toen ik drie maanden werkte op het ziekenhuisschip van Mercy Ships. De gemeente van Chesham was (en is) een zeer zendingsbewuste gemeente en aangezien ik ook toen al een diep verlangen voelde om dienstbaar te mogen zijn in God’s Koninkrijk in West Afrika besloot de gemeente van Chesham unaniem me naar Bijbelschool te sturen ter voorbereiding op het zendingsveld.

Zodoende kwam ik in Wales terecht waar ik twee jaar Bijbelschool volgde. Tijdens deze twee jaar ben ik persoonlijk weer achter de kinderdoop komen te staan en dit was de reden voor de gemeente in Chesham om toch te besluiten niet mijn uitzendende gemeente te kunnen zijn. Dus keerde ik in 2003 weer terug naar Nederland waar ik in de Laankerk terecht kwam. Ongeveer 6 maanden na mijn terugkeer naar Nederland kreeg ik een e-mail vanuit het ziekenhuis in Noord Benin: ze vroegen zich af waarom ik niet meer kwam. Ze vroegen mij of ik wilde overwegen gedurende twee jaar te komen werken als anesthesie verpleegkundige. Deze mail heb ik destijds aan ds. Pronk laten lezen die direct enthousiast was. Alle support die nodig was voor deze twee jaar kwam in de maanden daarop als vanzelf binnen en dus vertrok ik in 2005 naar Benin.

Tijdens mijn verblijf in Benin legde ik de eerste contacten met Les Eglises de la Grace en Christ in Benin, en ook in Togo. Ik ben destijds rijk gezegend onder de prediking tijdens de Bijbelconferenties. Ook ontmoette ik destijds Alex al, die toen nog getrouwd was…

In januari 2010 ging ik ‘nog één keer naar Benin’ om afscheid te nemen. Ik had me inmiddels toch in Nederland gesetteld en dacht dat Afrika dan toch voor mij een gesloten deur was. Maar op de voorgangers conferentie van Europresse ontmoetten Alex en ik elkaar. Een ontmoeting om nooit te vergeten en met grote gevolgen. Alex heeft na het overlijden van zijn vrouw elke dag gebeden of God hem een vrouw wilde geven die ook hetzelfde Evangelie kent als hijzelf. Ikzelf had aanvankelijk echt een strijd toen ik merkte dat er wederzijdse gevoelens waren. Intuïtief wist ik dat als dit Gods weg voor ons was dat het tegelijkertijd ook een moeilijke weg zou worden. Maar inmiddels zijn we er beide van overtuigd dat God ons samenbracht. Ook mijn laatste jaar in Nederland, toen Alex en ik alleen contact konden hebben via de telefoon en we beproefd zijn geweest toen ik mijn huis te koop zette, hebben we Gods leiding ervaren.

Wij weten dat wij alleen in afhankelijkheid van onze Schepper en Hemelse Vader en vertrouwende op onze Heere Jezus Christus als echtpaar tot Zijn eer kunnen leven in Togo. Het is ons diep verlangen dat wij een zegen mogen zijn voor Alex’ gemeente, zijn familie en voor Togo.